Wybieram życie…

5 października 2015

Wszyscy mają kamienne twarze, wpatrzone w małe świecące ekrany, na których rozgrywa się ich życie. Messenger, snapchat, instagram. Filtry zakrywają ich codzienne problemy, kadry pozwalają na sprytne wychwytywanie pięknych rzeczy pośród syfu, a emotki pozwalają nam śmiać się bez naruszania mimiki twarzy. Jedziesz autobusem i widzisz tylko pochylone głowy… Prędzej zobaczysz uśmiech skierowany do telefonu niż do przypadkowego pasażera, który właśnie usiadł obok.

To jest życie…życie zamknięte w technologii. W restauracji prędzej zobaczysz parę, która ustawia sobie status „zakochany” na fejsie niż parę patrzącą sobie głęboko w oczy. W internecie poznasz matki idealne, piszące Ci o idealnym wychowaniu, a same siedzące przed kompem większość dnia i mówiące dziecku „zaraz, później, nie teraz”. Do reszty pochłonął nas świat internetu i przyćmił co niektórym, co w życiu jest naprawdę ważne. Co drugi bloger, co druga gwiazda, ba! Co drugi człowiek – bo już nie trzeba być osoba publiczną, by pokazywać swoje życie na insta – co drugi człowiek uczynił ze swojego życia show, gdzie każdy najmniejszy element jest starannie dopracowany. Tak by zachwycał, inspirował i pogrążał szaraków w ich kompleksach.

Żyjemy w czasach gdzie szczerość, prawdziwość i co najważniejsze – autentyczność są towarem deficytowym. Wszystko jest pieprzonym kłamstwem, które inni łykają jak leci. Ludzie w dobie social mediów, przestali mieć problemy i przestali pisać o prawdziwym życiu, bo o wiele lepiej sprzedaje się życie idealne. Kolorowe ( oh wait! najlepiej białe!), pełne drogich gadżetów, dalekich podróży. Pieprzenie o pozytywnym myśleniu osób, które nie znają słowa: problem, bieda, choroba. Pieprzenie o zaradności przez nadzianych dzieciaków, którym starzy przesyłają miesięcznie na konta kilka tysięcy na drobne potrzeby. Co jeden to lepszy jak to się mówi. Każdy chce błyszczeć bogactwem, ciętymi ripostami, a mało kto już stawia na prawdziwe wartości. Autorytety dzisiejszych czasów: gwiazdy pokroju Kim K. znane z wielkiej dupy i seks taśmy. Gang Albanii znany z tego, że jest małym stadkiem bezmózgich idiotów. Ale to ich „kawałki” przecież mają przekaz dla dzisiejszej młodzieży, bo przecież zdanie „prawdziwa dama to twoja mama” – jest tak cholernie głębokie, że należy je odśpiewywać w szkołach na dzień matki.

Należałoby się zapytać „Świecie dokąd zmierzasz?” – tylko już się nawet odechciewa kiedy idziesz przez miasto i co chwilę o Twoje ramię ociera się ktoś zapatrzony w telefon. Odechciewa się komentować rzeczywistość, kiedy osoba z książką w autobusie przestaje być rzeczą normalną, a zdaje się być sceną z filmu science-fiction. Odechciewa mi się komentować rzeczywistość, bo nawet nie ma na to pieprzonego czasu. Wszyscy biegną, nie mając czasu na nic co ważne. Wszyscy biegną, bo albo chcą, albo muszą.

Jestem znudzona internetem i tym, że nawet gdy mnie w nim nie ma, to wszyscy inni o nim gadają i siedzą w niego wpatrzeni. Jestem zniesmaczona coraz większym ograniczeniem ludzi, jestem zniesmaczona zamienianiem naszego polskiego języka na jakieś pieprzone angielskie słówka, bo tak jest cool i trendy. Czuję się jak ułom, kiedy przewijam tablicę na fejsie i nie rozumiem połowy rzeczy, które ludzie piszą między sobą. Bo w dzisiejszych czasach nie można po polsku, nie można pełnymi zdaniami. Trzeba krótko, zwięźle i koniecznie skrótami in inglisz!

Jestem zniesmaczona tak bardzo, że mam ochotę popaść w skrajność, usunąć wszystko i wieść spokojne życie. Ale wszystko jest dla ludzi, dlatego po prostu wybieram życie. To prawdziwe i autentyczne, w którym tak jak zawsze piszę Wam bez ściemy jak jest i piszę Wam to wtedy gdy najzwyczajniej w świecie mam na to czas. Wybieram życie, bo mimo młodego wieku czuję jak czas ucieka. Widzę to po coraz starszych twarzach bliskich, widzę to po swoim aucie, który po raz kolejny rozklekotało się wczoraj na wyjeździe z autostrady. Widzę to po twarzy mojego ojca i coraz starszych kuzynach, których jeszcze wczoraj nosiłam na rękach. Życie jest tu i teraz. Dlatego krew mnie zalewa, kiedy czytam o tym jak ludzie tracą bliskich, olewają to co ważne – przez pieprzone cuda technologii. Srajfony, tablety, komputery i inne gówna, których nazw nawet nie znam , bo najzwyczajniej w świecie nie nadążam. Też kiedyś patrzyłam się w komputer jak w święty obrazek nie dostrzegając jak sypie się mój związek. Dzisiaj nadal ciężko odbudować to co się zburzyło, ale pracuję nad tym razem z F. jak tylko mogę.

Zdecydowanie tęsknie za czasami, kiedy ludzie jedli to co chcieli, a nie wybierali to co ładnie wygląda, żeby móc się tym pochwalić. Zdecydowanie tęsknię za czasami, w których za autorytet miało się osoby mające coś mądrego do powiedzenia, a nie matki-blogerki, które z dziecka zrobiły obiekt do przebierania w firmowe ciuszki.

Być może w swoich przemyśleniach jestem nieco za bardzo rozemocjonowana, ale o to własnie chodzi. O nie ważenie każdego słowa i nie przemyślanie każdego swojego kroku. Moim celem jest żyć, kochać i być szczęśliwym – nawet gdy jest ciężko. I nigdy, przenigdy moje życie nie stanie się jednym wielkim show, w którym wszystko jest starannie dopracowane, przemyślane i ułożone tak, by wszyscy inni się tym jarali.

Po prostu…wybieram życie. Autentyczne, prawdziwe i często tak kurewsko ciężkie jak dnia dzisiejszego.