Nie wszystko co złe wynosi się z domu.

18 czerwca 2015

Dziś w internecie przeczytałam dyskusję o złych zachowaniach dzieci. Internauci zgodnie stwierdzili, że kulturę (  a raczej jej brak ) wynosi się z domu. Tak jak brak szacunku i inne złe zachowania. O ile sama jestem zdania, że to my rodzice mamy na dzieci największy wpływ, tak uważam, że w pewnym momencie dziecko spędzające ponad pół dnia w szkole często o wiele bliżej jest ze znajomymi niż z rodzicami i często to Ci znajomi stają się nagle autorytetem dziecka.

Pisałam już wielokrotnie, że złe zachowania dzieci najczęściej są winą rodziców. I nie chodzi mi tutaj wcale o to, że jeśli dziecko przeklina to winny jest rodzic, bo na pewno od niego to usłyszało. Dzieci poza naszą świadomością będą próbować różnych rzeczy – to normalne. Nie mamy na to wpływu. Naszym zadaniem jest jedynie tłumaczenie, że coś co dziecko robi jest złe. W skuteczny sposób. Ale to już poza tematem. To, że dzieci przeklinają czy nie szanują innych nie zawsze wynika z tego, że w domu brak szacunku czy kultury. Mimo, że żyłam w dobrej rodzinie, w której było się wrażliwym na ludzką krzywdą, w której się sobie pomagało i w której na 1 miejscu był szacunek – to będąc w okresie nastoletniego buntu poszłam zupełnie inną ścieżką. Mimo, że w domu miałam idealny przykład jak należy traktować drugiego człowieka – to sama w gimnazjum śmiałam się ze słabszych, wywyższałam się i generalnie byłam jędzą. Powód był jeden. Nie zawinili rodzice. Powód był prosty, a przynajmniej wydaje się prosty teraz. Ta cała jędzowatość była moim płaszczem ochronnym. Nie chciałam już nigdy być tą słabszą. Nie chciałam, by ktoś się ze mnie śmiał. Nie chciałam, by ktoś mnie zawstydzał i onieśmielał więc perfidnie udawałam, że to ja jestem tą która robi to z innymi.

Dziś wstyd mi za swoje zachowanie i zrobię wszystko co w mojej mocy, by pokazać córce na wszelkie możliwe sposoby jak łatwo zranić drugiego człowieka i jak bardzo okrutne jest takie zachowanie. Czasem jednak największy wysiłek zdaje się na nic, kiedy dziecko ponad pół dnia spędza w szkole, gdzie trzeba być silnym, by najzwyczajniej w świecie przetrwać. Zwłaszcza w gimnazjum. Tam albo masz jaja albo zostaniesz zgnojony. Może trafiłam na złą szkołę, a może tak jest wszędzie, a się o tym nie mówi lub udaje się, że problemu nie ma. Ale właśnie w moim gimnazjum byłam świadkiem wielu zachowań, gdzie dzieci rodziców z dobrych domów zachowywały się jak najgorsza patologia. Taki wiek. Pragniemy się przypodobać i zatracamy własne, prawdziwe ja. W domu rodzice widzą grzeczne, poukładane dziecko i nawet nie przypuszczają, że ich idealna pociecha może być szkolnym tyranem. Rodzice zostają wzywani na szkolne wywiadówki i nie mogą uwierzyć ” Jak to? Moje dziecko? Niemożliwe!” – bo ciężko jest uwierzyć, że ukochana córka, która w domu całuje nas w policzek i grzecznie odrabia lekcje, w szkole rzuca kurwami na prawo i lewo i podkłada nogę biednej Zuzi w okularach.

Ale przecież tak łatwo jest oceniać. Mówić, że to zawsze wina rodziców. Że ten co przeklina za rogiem, to na pewno ojciec tak do niego mówi. A ta co całuje się z co drugim chłopakiem na imprezie to na pewno ma matkę prostytutkę. Widzimy coś, tylko przez chwilę. To jakby sytuacja wyrwana z kontekstu. I mamy już cały obraz. A nie mamy prawa oceniać. Nie mamy prawa wysnuwać takich wniosków nie znając całej prawdy, nie znając sytuacji i nie będąc kimś innym, w zupełnie innych butach, w zupełnie innym położeniu.

Życie dziecka, życie nastolatka to w tych czasach cholernie trudna sprawa. To szkoła przetrwania, w której dobre wychowanie często ma się nijak do pieprzonej rzeczywistości, która wychowuje nas sama w szkolnych murach. I dopiero kiedy złe zachowanie dziecka ujrzy światło dzienne, to świadomie wkraczamy my. I to jest ta cholernie trudna rola rodzica. Być ponad wszystko i wytłumaczyć dziecku, że może postępować inaczej…czasem się boję, że nie dam rady. Że poniosę porażkę jako rodzic w tej kwestii. Jednak póki co cieszę się tym 10 kilogramowym człowiekiem, którego jedynym zmartwieniem jest to, że nad ranem musi cierpliwie poczekać, aż mama przygrzeje mu mleko… I niech to trwa jak najdłużej…

 

DSC_0389

 

DSC_0391

 

DSC_0392

 

DSC_0398

 

DSC_0414

 

DSC_0418

 

DSC_0425

 

DSC_0428

 

DSC_0434

 

DSC_0443

 

DSC_0461

 

DSC_0469

 

DSC_0472

 

DSC_0475

 

DSC_0484

 

DSC_0485

 

DSC_0492

 

DSC_0493

 

DSC_0496

 

DSC_0521

 

DSC_0522

 

DSC_0525

 

DSC_0527

 

DSC_0529

 

DSC_0532

 

DSC_0541

 

DSC_0546

 

DSC_0551

 

DSC_0552

 

DSC_0553

  • Natalia Kaczmarek

    Piękne zdjęcia Alunia wymiatają

    • Natalia Kaczmarek

      *kłopotów miało być

    • Alicja Wegner

      Na żywo? Łobuz, który się ciągle psoci i popisuje :P Sama nie dowierzam w jej minki na fotach :P

  • Karolina wudniak

    Polcia przecudowna!!! Bardzo trafny tekst. Ja osobicie sie tak nie zachowywalam, ale podejrzewam ze takie zachowwania czesto sa wlasnie takim plaszczem ochronnym o ktorym piszesz :)

    • Alicja Wegner

      Też mam takie podejrzenia, zwłaszcza, że u mnie tak było ;) Zapewne jedyna nie byłam.

  • marta

    cudne fotki :)

    • Alicja Wegner

      dzięki :*

  • ano

    skad butelka?

    • Alicja Wegner

      pacific baby ale kompletnie moge sobie przypomniec na jakiej stronie kupilam :D a nie. juz wiem! kraina eko zabawek wpisz w google :)

  • kaja

    Polcia jest przepiękna, wygląda na baardzo szczęśliwe dziecko :)

    • Alicja Wegner

      I taka jest! :)

  • Czyżby dyskusja na FP Mądrych Rodziców? Czytałam komentarze i mam podobne zdanie. Owszem często inicjator agresywnych i złośliwych zachowań wynosi taką postawę z domu, ale zdarza się też, że pozostałe dzieciaki dołączają do niego, nie dlatego, że takich zachowań nauczyli się od rodziców a z silnej potrzeby akceptacji i przynależności do grupy. Z tych samych powodów pozostałe dzieci, które może nie uczestniczą, ale nie chcą też reagować. Siła grupy.

    • Alicja Wegner

      Dokładnie ta dyskusja :) Jest tak jak piszesz. Czasem jest to silna potrzeba akceptacji, wiem po sobie…

  • majkowy

    Rzadko ostatnio blogujesz, ale jak juz cos napiszesz to naprawde…mega ! Mam pytanie moze glupie :P jak robisz poli kitki? chodzi mi o gumki. Czy kupujesz takie zwykle jak dla doroslego czy sa tez takie mini dla malych dziewczynek? :) pozdrawiamy!

    • Alicja Wegner

      Haha! Ja wlaśnie tez szukalam wszedzie tych malutkich gumeczek :) Są w kappahl :) chyba 10 sztuk za 9 zl z groszami :* pozdrawiam!

  • Gosia

    Polenka cudnie wygląda w tych kiteczkach strasznie chciałabym mojej Pyzuni robić ale niestety tak się wydziera że nie ma szans :( po zdjęciach wcale nie wygląda Pola na Lobuziaka :) a co do wpisu to fakt nie raz słyszałam jak się ocenia rodziców niestety bez powodu ale tak jest najwygodniej…

  • Zgadzam się z Tobą, że nie można oceniać rodziców po zachowaniu dziecka, gdy nie zna się całego kontekstu. Ale złe zachowanie dziecka to sygnał, żeby przyjrzeć się szerzej całej sprawie. Ja też nie byłam idealnym dzieckiem, też często robiłam może nie na przekór rodzicom, ale po mojemu. Ale to czego nauczyli mnie moi rodzice gdy byłam mała nie znikneło w wielu nastoletnim. Jak robiłam źle, bo taką miałam potrzebę, to wiedziałam, że to jest złe.
    A to że dziecko inaczej zachowuje się w domu a inaczej w szkole czy przedszkolu to rzecz normalna. Nie mniej gdy wiele lat temu przedszkolanka wezwała mnie do przedszkola bo moje dziecko udeżyło bardzo mocno kolegę, mnie to nie zdziwiło. Nie zdziwiło, mimo że do tej poru syn uznawany był za aniołka. Dlaczego? Bo od kilku tygodni wiedziałam, że musi radzić sobie z „agresją” innych kolegów. A to, że sam uderzył agresora było zwykłą konsekwencją. Teraz widzę, jak kolega młodszego syna, z tygodnia na tydzień jest coraz bardziej „kłopotliwy” na zajęciach szkolnych. Wiem, że za kilka lat jego rodzice staną przed poważnym problemem wychowawczym. Skąd ta pewność? Bo przerabiałam podobną sytuację w klasie starszego syna. A potem zdziwienie, płacz rodziców i pytanie jak to możliwe? Możliwe. Tylko oni zajęci byli innymi sprawami, a synek po powrocie do domu był grzeczny, Uwagi Pani były nieprzyjmowane do wiadomości i budziły zdziwienie.
    Tak, to prawda, że dzieci uczą się również od rówieśników, ale jeśli rodzice spędziają dużo czasu dzieckiem w różnych okolicznościach, to potrafią przekazać mu wartości, którymi będzie kierował się w życiu. Może zboczy na chwilę na „złą drogę”, ale powróci do tzw. „korzeni”. Ja przynajmniej w to głęboko wierzę.
    Pozdrawiam

  • Zgadzam się z Tobą. Sama w okresie 13-15 lat nie byłam wzorem grzeczności. Myślę, że każdy z nas powinien to przejść. Współczuję tylko moim rodzicom w tamtym okresie.
    Ps. Nie złość się na mnie, tylko potraktuj może jako małą radę. Ja nie mam jeszcze dzieci więc, może troszkę inaczej na to patrzę, ale o mały włos nie zostawiłabym żadnego komentarza u Ciebie, bo ilość zdjęć w poście jest chyba troszkę za duża. I tak przesuwałam w doł i przesuwałam i prawie mi się odechciało. Aczkolwiek Twoja córa przepiękna, to uwaga widza spada po 5-10 zdjęciu… Mam nadzieję, że Cię nie uraziłam..

  • Angelika

    Zgadzam się z Tobą w stu procentach! :)

  • dagmara

    Polenka jest przeslodka! :*:* Za mama taka ladna! :)