Macierzyństwo – płacz, trud i kupa miłości.

10 czerwca 2015

Kiedyś jedna z czytelniczek napisała mi, że chciałaby, by przed porodem ktoś powiedział jej jak to wygląda naprawdę. To całe macierzyństwo, to życie z dzieckiem pod pachą. Zdziwiłam się, bo zazwyczaj kobiety nie chcą słuchać jak będzie ciężko. Uznają to za straszenie i obruszają się jakby właśnie ktoś zmieszał je z błotem. Wiem, bo sama tak robiłam. Wiem też jednak, że czytanie jakie macierzyństwo jest słodkie, różowe i bezproblemowe sprawia, że po porodzie często rzeczywistość uderza nas niczym kubeł zimnej wody wylany na głowę.

Kiedyś sama byłam tą, która o macierzyństwie wypowiadała się tylko w pozytywny sposób. Nie było to oszustwo, a raczej podejście do życia. Dziecko było też małe, więc o trudach mogłam nie wiele powiedzieć. Wolałam skupiać się na pozytywach, ale z czasem zrozumiałam, że jestem odpowiedzialna za to jak kreuję siebie na blogu. I jestem odpowiedzialna za to, że ktoś może pomyśleć, że macierzyństwo to tylko ten lukier. Słodziutki lukier, różowe króliczki, kolorowa tęcza i lizaki w kształcie kwiatków.

Więc dziś odpowiadam na pytanie czytelniczki. Być może nie była jedyną, która chciała wiedzieć. Jak to jest naprawdę. Nie przeraź się więc początkiem, ale nie będę ściemniać.

Macierzyństwo to cholernie trudna rzecz. To całe morze łez, bezsilności i samotnych wieczorów w wannie, gdy mamy wszystkiego dość. To czasem krzyk w głębi duszy i wołanie o pomoc. To często osamotnienie. Bycie sam na sam z wszystkimi obowiązkami, kolkami i kupami robionymi co 3 godziny. To nieprzespane noce, depresje i słanianie się na nogach po tygodniu kolek. To walka z krwawiącymi piersiami i zalanymi koszulami nocnymi od mleka w nocy. To wiszenie na cycku dziecka często co 5 minut po półtorej godziny i zastanawianie się kiedy w końcu znajdziemy 5 minut na wysikanie się w spokoju lub zjedzenie ciepłego posiłku. Macierzyństwo to nerwy, które dusimy w sobie aż w końcu wybuchamy. Macierzyństwo to jedna wielka misja i trzeba dużo sił i cierpliwości, by misję przeprowadzać jak należy. Ale spokojnie moja droga… Zanim spojrzysz na swój brzuch z oczami pełnymi łez i zastanowisz się czy dobrze zrobiłaś powiem Ci czym jeszcze jest bycie matką. To pierwszy płacz zaraz po porodzie i pierwsze spojrzenie sobie w oczy. To bezzębny, mleczny uśmiech, który pojawia się w pierwszych miesiącach zaraz po oderwaniu od piersi matki. Wtedy nie czujesz już bólu. Wtedy nie widzisz tej krwi i strupów. Widzisz tylko uśmiech z kącikiem białym od mleka. Macierzyństwo to tysiące przytulasów i całusów kiedy w nocy pędzisz do płaczącej pociechy. To wtulanie się małego ciałka w Twoje ciało – jakby było całym światem. Macierzyństwo to słowo „mama”, które wypowiedziane sprawia, że Twoje oczy zalewają się łzami. Macierzyństwo to piosenki o poranku, poczochrane czuprynki i buziaki w policzek. Macierzyństwo to pierwsze kroki stawiane pod domem i bieganiny po łące wśród kwiatów. Macierzyństwo to upadki dziecka, które kwitujemy zdaniem „Daj mama pocałuje”. Macierzyństwo to kółko graniaste i puszczanie baniek leżąc na kocu w parku. Macierzyństwo to szaleństwo w wannie przed snem, żółte kaczki i coraz dłuższe włosy, z których robimy córkom kitki i warkocze. Macierzyństwo to kołysanie przed snem, tulenie i mówienie „Kocham Cię”. Macierzyństwo to patrzenie sobie w oczy i świadomość, że mamy pod dachem najpiękniejszy skarb jaki mogłyśmy sobie wymarzyć.

Zapewne zapomniałaś już droga, przyszła mamo o pierwszych zdaniach mówiących o trudach macierzyństwa, prawda? I tak właśnie jest w życiu. Możesz płakać z bezsilności, słaniać się na nogach i myśleć, że gorzej już być nie może. Ale wystarczy jeden, niewinny uśmiech. Wystarczy jedno słowo „mama” i wtulenie się w Ciebie tak jakby świat miał się zaraz skończyć…i zapominasz. O smutkach, o trudzie i o bezsilności. I to jest właśnie magia macierzyństwa. A jej doświadczanie to najlepsze co mogło mnie w życiu spotkać.

 

 

 

bluzka – tutaj // spódniczka – tutaj // zegarek – Daniel Wellington // trampki – sinsay // torebka , sweterek Poli – szafiarka.net

 

DSC_0059

 

DSC_0060

 

DSC_0061

 

 

DSC_0062

 

DSC_0063

 

DSC_0064

 

DSC_0065

 

DSC_0066

 

DSC_0067

 

DSC_0068

 

DSC_0070

 

DSC_0071

 

DSC_0072

 

DSC_0073

 

DSC_0075

 

DSC_0076

 

DSC_0077

 

DSC_0078

 

DSC_0080

 

DSC_0081

 

DSC_0085

 

DSC_0088

 

DSC_0089

 

DSC_0090

 

DSC_0091

 

DSC_0092

 

DSC_0094

 

DSC_0096

 

DSC_0097

 

DSC_0098

 

DSC_0106

 

DSC_0107

 

DSC_0108

 

DSC_0111

 

DSC_0113

 

DSC_0117

 

DSC_0119

 

DSC_0121

 

DSC_0122

 

DSC_0123

 

DSC_0127

 

DSC_0130

 

DSC_0134

 

DSC_0136

 

DSC_0137

 

DSC_0139

 

DSC_0143

 

DSC_0150

 

DSC_0154

 

DSC_0158

 

DSC_0162

 

DSC_0165

 

DSC_0166

 

DSC_0167

 

DSC_0169

 

DSC_0170

 

DSC_0172

 

DSC_0174

  • paulina_morg

    cudne zdjęcia :)

    • Alicja Wegner

      Dziękuję! :)

  • Anna

    Idealnie ujęte! :) Jestem mamą dwóch pociech i istotnie tak to wygląda. Dodałabym jeszcze, że macierzyństwo to codzienne wykrzesanie z siebie sił, cierpliwości, odwagi, oddania* o pokładach których nie mieliśmy pojęcia.

    * niepotrzebne skreślić lub wszystko zmieszać razem ;)

    • Anna Wa

      Dokładnie, lepiej bym tego nie ujęła… Cierpliwość, cierpliwość i jeszcze raz cierpliwość poparta ogromem siły, miłości, odwagi i oddania. Podobnie jak Ty jestem mamą dwóch Maluchów: pierwszy ma 2,5 roku drugi 2 m-ce. Macierzyństwo to cudowny stan nie do opisania słowami, ale też ciężka praca nad samym sobą w pokonywaniu codziennych trudności…

  • Paulina Fałdzińska

    nigdy nie komentuję, ale czytam od początku. Przyznam, że nie jeden raz miałam ochotę kliknąć „nie lubię”. Irytowały mnie Twoje wpisy. Ale jednak wszystkie czytałam, obserwowałam i co? I masz babo.Czas przyznać, że chociaz o tym nie wiesz, to się z Tobą „zaprzyjaźniłam” ;D A z dzisiejszym postem utoźsamiam się w 100%, no prawie, bo nie mam tych warkoczy u synka;) BYłam w podobnej sytuacji, ciąża na 4, roku, Młody pod pachą na 5. Tylko do uczelni 180 km – pociągiem 3h:) Skończyłam, pracuję – niestety w korpo, ale marzę po cichu o własnym biznesie – tak jak Ty czymś mini fotograficznym ;) Wawy może nie pokochałam, jak Ty, ale bywam tam baaardzo często (póki korpo ssie…) Jeśli kiedyś jakaś wariatka zaczepi Cię z hotelowgo balkonu i wydrze się „hej ślicznotki, zaczekajcie!” to to będę ja! mam nadzieję, ze akurat będziecie mieć chwilę na kawę i lody ;)

    P.S. widziałam, że pisałaś że zainwestowałaś w sprzęt foto. A interesowałaś się dofinansowaniem na otwarcie własnej działalności? może warto:)

    buziaki!

    • Alicja Wegner

      poprawiłaś mi humor tym komentarzem :) Ok! Jak tylko się wydrzesz to przybiegnę i lecimy na lody :P Co do foto – tak będę starać się o dotację! :) Buziak! :*

  • Justyna

    Pięknie to wszystko napisałaś, wzruszyłam się <3

  • Jak zawsze w pełni prawdziwy post. Gdy sięgam pamięcią do tego co było przed porodem, do tego mojego strachu, przed bólem, przed tym że sobie nie poradzę w roli matki, zniknął właśnie po tym jak zaraz po porodzie przytuliłam córkę do swojej piersi, zobaczyłam jej przepiękny uśmiech który do dziś sprawia, że w oku zakręci się łezka szczęścia. Pomimo młodego wieku – mam 21 lat, nie żałuję tego, że zostałam matką, nie żałuję niczego. Bo moja córka, to jedna z największych skarbów które mam w życiu. I nie wyobrażam sobie życia bez niej.

  • Gosia

    Dzisiaj właśnie o tym myślałam zgadzam się w 1000 00 % ;D żałuję tylko że w czasie ciąży takiego postu nie przeczytałam ;)

  • Kamila

    Ale jesteście śliczne! <3

  • natalia

    ile Pola ma wzrostu?

    • Alicja Wegner

      chyba ok 81 cm :)

  • Rewelacyjnie podsumowane:)

  • Mój dzieciaki chyba by się posikały ze szczęścia, gdyby zobaczyły plac zabaw na piasku! ;)
    Tekst jak zwykle świetny, a Wy wyglądacie zjawiskowo :) <3

  • Natalia Kaczmarek

    I znów wyciskasz mi łzy tekstem

  • Asia

    Piękne zdjęcia. Mogłabym wiedziec jakim aparatem robione ? I jaki to obiektyw?

    • Alicja Wegner

      nikon d2500, obiektyw 18-105 kit :)

  • ania

    aż się poryczałam czytając ten tekst <3 trafiłaś nim w sedno.
    a zdjęcia cudowne :)

  • grabcia

    Alutka pięknie ujęte. Mega wplywasz na ludzi wykorzystaj to! :*

  • zaneta w.

    Moje kochaniutkie!!!! <3

  • Ty wiesz, że naprawdę zapomniałam o pierwszych zdaniach, czytając kolejne?

  • madzielan

    Kupa miłości – to fakt :)

  • nik

    Pięknie to ujelas nic dodac nic ująć
    czasami jestem juz tak wsciekla tak wykończona a ta mala rrozrabiaka sie usmiechnie posle bixiala rzuci sie na szyje wszystko znika jak bańka mydlana

  • Mama Maludy-Marudy

    Teoretycznie wiedziałam że będzie ciężko, ale po pierwszym miesiącu powiedziałam mojemu partnerowi że do tego nikt nie potrafi przygotować. TO trzeba przeżyć. Śmieje się że pierwszy miesiąc to była najlepsza antykoncepcja w życiu. Patrząc na moją Maludę nie mogę uwierzyć, że można kogoś tak bezwarunkowo kochać i absolutnie nie żałuję decyzji o poczęciu jej aczkolwiek chyba nie chce przeżywać tego pierwszego miesiąca jeszcze raz. Może moje hormony zagrały mi na nosie? Może poród miesiąc przed czasem nie dał mi szansy przygotowania się? Na porodówce, siedząc na piłce mówiłam „kochanie, ale ja nie jestem gotowa” hahaha śmialiśmy się oboje, ale może właśnie mi zabrakło tego miesiąca? A może…większość matek ma dół po porodzie? Może czuje się beznadziejnymi matkami bo coś zrobiły źle? Może każda ma poczucie że nie zdała egzaminu na matkę bo się zdenerwowała, bo puściły nerwy, bo ma problemy z karmieniem piersią?..ale się nie przyzna, że nie daje rady, że czuje bezradność bo nie wypada w społeczeństwie hołdu dla Matki Polki? Nie wiem, na tą chwilę, 7 miesięcy po porodzie nie chce mieć drugiego dziecka. Nie mówię że nie zmieni mi się ale teraz mam takie podejście :)