Jak na nowo odzyskać radość z życia ?

26 sierpnia 2015

W momencie, w którym dowiedziałam się, że muszę zmienić mieszkanie, w którym czułam się fantastycznie – moje myślenie i nastawienie do życia obrało bardzo złe tory. Jedna zła myśl, przyciągała kolejne, a negatywne reakcje na każde niepowodzenie… przyciągały kolejne niepowodzenia. Jeszcze miesiąc takiego trybu życia i byłabym wrakiem człowieka.  

Zaczęło się niewinnie. Informacja o tym, że niestety właścicielka wraca do mieszkania. Mimo, że walczyłam jak mogłam i wmawiałam sobie, że to tylko mieszkanie, że znajdę szybko inne równie ładne – poszukiwania sprawiły, że zwątpiłam i miałam ochotę wrócić do rodziców. Cierpliwie jednak szukałam i szukałam, a w międzyczasie wyskoczyły mi problemy zdrowotne. Potem jakieś problemy w pracy F. , zepsuty laptop , choroba Polki. Przecież jak się wali to wszystko. Możecie sobie wmawiać, że nasz los zależy od kogoś innego, że nie mamy na niego wpływu. Ja wierzę w moc przyciągania. Zarówno dobrych jak i złych sytuacji. I całe to zło, które na mnie spadło – spadło przezemnie. Poddałam się problemom, zaakceptowałam je i pytałam każdego dnia, cholera wie kogo ” co jeszcze?!” – no to skoro pytałam, to mi pokazywano co jeszcze. Zwątpiłam w sens tej całej przeprowadzki i zatęskniłam za czasami kiedy mieszkałam z Polą u rodziców i nie obchodziło mnie nic poza macierzyństwem, blogiem i sprzątaniem. Ale no ludzie. To jest życie, to jest odpowiedzialność. Trzeba to wziąć na bary i iść do przodu. I z pozoru wszystko wyglądało ładnie i pięknie. Znalezione kolejne mieszkanie, przeprowadzka z głowy, nowa chyba lepsza praca F. – a w głowie nadal coś nie tak. Milczałam. Przestałam udzielać się na blogu, fp. Ilekroć próbowałam coś Wam wyskrobać – usuwałam, bo czułam, że wcale nie chcę Wam niczego pisać. Pewnego dnia sięgnęłam po moje lekarstwo – książkę „Sekret”, która wyciągnęła mnie w liceum z silnej depresji. Czytałam i czytałam, ale nie mogłam zmusić się do zmiany toku myślenia. Bo jak?! Jak być optymistą, kiedy codziennie, ale to codziennie wyskakują mi niespodziewane wydatki, a ja zaczynam się martwić czy w ogóle będę miała za co przeżyć kolejne dni. Po kilku dniach zgłębiania wiedzy, zrozumiałam jednak, że muszę po prostu muszę zatrzymać tą lawinę nieszczęść. I zadzwonił wtedy F. że dostał mandat – 300 zł. Ugryzłam się w język i odpowiedziałam – eee tam ! Mają taki syf w papierach, że spokojnie możemy poczekać kilka miesięcy i dopiero zapłacić. Pół godziny później koleżanka przyszła kupić ode mnie buty, czytelniczka kupiła sukienkę, a F. zadzwonił, że kolega oddał mu jakiś stary dług. Nareszcie po długim czasie uśmiechnęłam się z własnej, nieprzymuszonej woli, zaczęłam energicznie prasować koszulki F. i pognałam z Polą na spacer. Zrobiłam obiad, kolejne pranie i po raz kolejny przysiadłam do czytania.

Przypomniałam sobie najlepsze momenty mojego życia. Przypomniałam sobie swoje podejście w tamtych chwilach – pozytywna myśl przyciągała dobre rzeczy – kolejne i kolejne, a nawet jeśli coś nie szło po mojej myśli – nie pogrążało mnie to, a co za tym idzie nie nasyłało na mnie żadnych nieszczęść. Kiedy byłam najszczęśliwsza? Kiedy skupiałam się na pozytywnych rzeczach, a nie negatywnych. Kiedy nie oglądałam wiadomości z setkami newsów o aferach, katastrofach, chorobach. Byłam najszczęśliwsza kiedy na chorobę dziecka reagowałam pomocą i uśmiechem i myślą ” Wszystko będzie dobrze” niż wtedy gdy czytałam smutne historie ze łzami w oczach myśląc jakie to wszystko musi być okropne … Byłam najszczęśliwsza gdy kochałam siebie i…kochałam innych. Złe emocje, nienawiść, którą obdarowujemy innych ludzi – wraca do nas.

Wiem. Ludzie nie lubią słodko pierdzącego życia, ale ja chcę, pragnę znów takie życie mieć. I nie chodzi o to, że będę mieć hajsu jak lodu, dziecko, które nie płacze i narzeczonego dającego kwiaty co dzień. Chcę po prostu cieszyć się z tego życia jak tylko mogę, przestać narzekać, przestać się martwić. Dałam sobie kiedyś wmówić, że takie optymistyczne życie jest przereklamowane i jest ściemą. Niepotrzebnie. Bo to wtedy gdy każde nieszczęście brałam na klatę i wychodziłam z założenia, że to zły początek czegoś dobrego – wtedy miałam właśnie najpiękniejsze życie jakie mogłam sobie wymarzyć. Przypomnijcie sobie kiedy tryskałam energią i radością. Przypomnijcie sobie wpisy na fp, które aż biły po oczach szczęściem – pamiętacie? Dziwnym trafem to wtedy odnosiłam największe sukcesy i to wtedy wszystko mi się udawało. Spełniało się każde moje najskrytsze marzenie. Moc przyciągania.

Czemu więc popadłam w pułapkę – pułapkę myśli? Główną przyczyną była…samotność i rutyna. Odkąd przeprowadziłam się do Warszawy byłam tylko ja i dziecko. 24 na dobę. Żadnych znajomych, rodziny. Początkowo wszystko ładnie, pięknie, bo przecież JA WCALE NIE POTRZEBUJĘ ZNAJOMYCH, wystarczy mi narzeczony i dziecko. Gówno prawda. Nikomu to nie wystarcza i każdy chce czasem otworzyć gębę do kogoś innego, czy pobyć sam na sam. Zadałam sobie wczoraj jedno pytanie – dlaczego nigdzie nie wychodzę kiedy F. wraca do domu. Bo chcę być z nim – no tak. Ale czy zbawi mnie 10 min kiedy on akurat będzie przykładowo kąpał Polę? Nie. Czemu więc nie robię niczego dla siebie? Tak zawsze krzyczałam, że nie można ograniczyć się do macierzyństwa nie widząc poza tym świata, że tata równie dobrze dzieckiem się zaopiekuje pod naszą nieobecność – a tymczasem sama popadłam w jakiś stan ” Muszę być przy Poli/rodzinie non stop!” . Wczoraj powiedziałam – dość! I gdy F. kąpał młodą, ubrałam strój sportowy, odpaliłam muzykę, przełamałam się psychicznie i poszłam biegać. Nie było mnie niecałe 20 min. Wróciłam naładowana endorfinami, energią i poczuciem, że teraz to mogę do Poli wstawać nawet co 10 minut.

Kolejna rzecz, która do mnie dotarła to taka, że unikam ludzi. Non stop w Warszawie ktoś proponował mi wyjście. Czy to czytelniczka, czy znajoma blogerka. A ja nie – przecież dziecko, przecież narzeczony, obowiązki,  a wieczorami zmęczenie. I ruszyłam dzisiaj dupsko. Wsadziłam Polę do wózka, zrobiłam jej bułki, mleko, nalałam wody do bidonu, zrobiłam makijaż i …wyszłam. Prawie godzina spędzona w autobusie bez klimy, która skończyła się niemal bełtem i omdleniem, ale…dotarłam. Blue city, sala zabaw, a w nim moje najukochańsze kobiety pod słońcem. Matki blogerki, ich dzieci, mężowie. To nic, że Pola nie dała mi usiąść i wszędzie chodziła ze mną za palec. Samo bycie w miejscu innym od moich 4 ścian, od osiedlowego podwórka było dla mnie wybawieniem, oderwaniem od codzienności.

Jeszcze jedną rzecz zaczęłam zmieniać w swoim życiu…kiedy Pola zajmie się na 10 minut sobą, lub kiedy zaśnie – nie sprzątam, nie spinam tyłka – biorę kubek ciepłej herbaty, siadam i czytam. Tak rzadko to robię, odkąd zostałam mamą, że zapomniałam jak bardzo mnie to odpręża.

Nie muszę wychodzić do znajomych codziennie, nie muszę wychodzić codziennie biegać, ale mogę robić to raz na tydzień, by po prostu…nie zwariować! Przecież to ja! To ja zawsze mówiłam o przełamywaniu rutyny! Ale łatwo było pisać i gadać kiedy miało się możliwość podrzucenia dziecka do babci, albo pojechania z dzieckiem do siostry/ rodziców. Gorzej kiedy wylądowałam sama w wielkim mieście. Ale dosyć tego.

Od dziś chcę bardziej optymistycznie patrzeć na świat. Odnaleźć dawną siebie. Prasować przy energicznej muzyce i śpiewać przy odkurzaniu. Odgradzam się od wiecznie narzekających ludzi, bo ich narzekanie również ma wpływ na nasze myśli i po prostu się nam…udziela. Chcę po prostu skupiać się na pozytywach, a nie na negatywach. Ta pozornie prosta rzecz jest ciężką do opanowania sztuką. Ci, którzy opanowali ją do perfekcji – wiodą najbardziej szczęśliwe życia. Jestem jednak już bliżej niż dalej – bo powiedziałam stop złym myślom, i być może – wrrróć – na pewno powstrzymałam lawinę nieszczęść spadających na moją osobę. Każdy z nas ma w sobie moc przyciągania i kształtowania swojego życia myślami…jeśli wiedziesz życie nieszczęśliwe i pełne rozczarowań…to po prostu jeszcze nie wiesz, że to wszystko możesz zmienić całkiem sam. Ja kiedyś zmieniłam WSZYSTKO. I tym razem też mi się uda…

A wszystkim, którzy nie wiedzą jak odnaleźć szczęście, jak odzyskać radość z życia i jak zacząć myśleć pozytywnie podczas gdy toniemy w długach i jesteśmy nieszczęśliwi – polecam książkę „Sekret” – możecie zacząć od obejrzenie filmu, czego ja akurat jeszcze nie zrobiłam. W połowie książki możecie czuć się zniechęceni, przytłoczeni – gwarantuję, że po dotarciu do ostatniej strony zrozumiecie przekaz tak bardzo, że aż będziecie się trząść z podniecenia. Ja wczoraj tak podekscytowana wiedzą, wertowałam ostatnie kartki jakbym wypiła zgrzewkę tigera… Mając jednak lat 16 robiłam do tej książki kilka podejść. Bo sama książka jest bezwartościowa – jeśli wiedzy z niej wyniesionej nie połączymy ze swoimi chęciami.

 

DSC_1636

 

DSC_1637

 

DSC_1638

 

DSC_1639

 

DSC_1640

 

DSC_1644

 

DSC_1645

 

new1

 

DSC_1649

 

DSC_1650

 

DSC_1653

 

DSC_1655

 

DSC_1658

 

new2

 

DSC_1665

 

DSC_1668

 

DSC_1669

 

DSC_1677

 

DSC_1682

 

new3

 

czekoladki w różnych kształtach np. takich jak na zdjęciu możecie znaleźć na Chocolissimo –  idealny pomysł na prezent. Ruszcie wyobraźnią, a oni na pewno to zrealizują :)

klocki/piramida – Poldun bawi się tym od miesiąca i się nieeee nudzi! – Pikinini

klocki plastikowe – plastiku generalnie nie lubię, ale czasem robię wyjątek – zresztą…dla dziecka jak widać bez znaczenia ;) – Wader

spodenki – Little Gold King

opaska to dzieło najwspanialszej na świecie twórczyni Lilandia :*

  • Mamanna.pl

    Tyś wyrodna!!! Ty dajesz dziecku czekoladę, do tego białą… (ironia)
    U mnie też ostatnio kiepski czas. Wypalona jestem wszystkim co mnie otacza. Mąż wiecznie w pracy, do tego prawie 300 km od nas, ze wszystkim jestem sama. W kółko tylko praca, dom, praca, dom i wieczne nieplanowane wydatki. Życie, życie, życie. Na szczęście pląta mi się pod nogami mój dwuletni sens istnienia :)

    • Alicja Wegner

      Jejku to chyba jakaś plaga z tym wypaleniem.. :)

  • Kornelia Pronobis

    kochana dziękuję za dzisiejszy tekst na blogu, po prostu dziękuję…

    • Alicja Wegner

      Do usług! :*

  • Izabela Łomotowska

    to u mnie jeszcze daleka droga – dzieci/dom/dzieci/sprzątanie….i ciągle sama z tym wszystkim. On wraca z pracy i nie zapyta jak mi minął dzień, a ostatnio nawet mi wypomniał, że czemu idę na paznokcie kiedy dzieci nie śpią zamiast wybrać inną godzinę   ja mam bardzo dość i jakoś nawet nie chce mi się walczyć by z tego wyleźć. Posiedzę tu sobie i popłaczę…

    • Mamanna.pl

      Nie płacz, olej gada i częściej chadzaj na paznokcie :D

    • Alicja Wegner

      Nieee płacz ! Olej takie pieprzenie – wiem, łatwo mówić, ale serio… weź mu pokaż, że sama wiesz lepiej JAK jest dobrze ;) Faceci to dziwne istoty jednak…

  • Ladymami Paulina

    Trudne chwile przychodzą do nas częściej niż chwil radości. Jednak nie należy się załamywać, a żyć myślą, ze jutro musi być lepszy dzień :). P.S. Pola opalona cudnie i ma „piękne” lewe kolanko, jak mój Filip- widać, że dzieci dobrze się bawią ;). Klocki Wader po prostu rewelacja i też je przedstawię niebawem u siebie. Mój mały Agent jest nimi oczarowany.

    • Alicja Wegner

      No te klocki są mega, Poldun uwielbia :)

  • Różyczka

    Ja też staram się nie poddawac! Zawsze byłam pozytywnie nastawiona do życia choć w ostatnich 3l dało mi strasznie popalić. Teraz problemy dnia codziennego nie sa już dla mnie tak stresujące. Często ludzie obok mysla ze po mnie wszystko spływa. Nie! Ale nie rozczasam się już nad pierdołami i staram smiac w oczy temu co staje nam na drodze chcąc zniszczyć szczęście.
    Głowa , uszy do góry! Będzie dobrze!
    Jej jaka Pola śliczna! Wydaje mnie się czy oczy się jej zmieniają?

    • Alicja Wegner

      Kochana nie mam pojęcia czy się zmieniają, chyba nie? :D

  • I ja przestałam pisać przez ostatnie dni. Zupełnie jakby życie ze mnie uleciało. Wiem, że to od nas zależy w dużej mierze jakimi jesteśmy ludźmi, co robimy i jak wykorzystujemy czas, który mamy. Nie mam motywacji do niczego ostatnio. Też się przeprowadzam. Wynajmuje swoje mieszkanie, które kocham i będę mieszkać z chłopakiem, którego mieszkanie jest większe. Wszystko dla dziecka, które za miesiąc się urodzi. Czuję czasami, że gdyby nie dziecko, facet, to byłabym zupełnie sama tu gdzie mieszkam. To strasznie dozujące, ale powoli zaczynam wdrażać do życia pozytywne myślenie i mam nadzieje, że uda mi się tak jak Tobie spojrzeć łaskawszym okiem na swoje życie i cieszyć się z niego:-)
    Pozdrawiam

  • Angelika Patean

    Świetnie sobie radzicie i osiągnięcie jeszcze wieele! Pola ma nieprzecietnych rodzicow! ☺ Każdy kopniak w tylek jest po to byśmy cos docenili i zmienili coś na lepsze!

  • Natalia T

    Niestety takie jest życie… raz jest dobrze raz źle. Gdy jest źle – sypie się wszystko, gdy jest dobrze – jest cudownie i zastanawiasz się jaką jesteś szczęsciarą, no cóż… Jedyne co pozostaje to pozytywne myślenie. I jeśli mogłabym Ci poprawić nastrój pazurkami, to pamietaj, ze ja cały czas czekam :)

    • Alicja Wegner

      Aaa no pewnie! Chętnie bym się już wybrała, ale chyba tylko weekendy wchodzą w grę ! Ale wybiorę się na pewno!

      • Natalia T

        Łee….ja w weekendy jak na razie odpadam :(

  • Natalia Kaczmarek

    Pola cukiereczek kochany 💋💋💋💋 Uwielbiam ją .
    Alu nawet nie wiesz jak bardzo mi pomagasz wpisami czuję że jest na ŚWIECIE ktoś kto przeżywa to samo co ja 💋💋💋💋💋

  • Jak odzyskać radość? Spojrzeć na Twojego bloga, na śliczną Polę i pomyśleć sobie, że skoro Ty, młoda mama z małym dzieckiem dałaś sobie radę w wielkim mieście, to i ja sobie radę dam, a co! ;)

  • Monika

    Polka cudowna, a tekst świetny. Dziękuję!

  • Kamila

    Ta piramida genialna! Ale sam wpis… dał mi dużo do myślenia..

  • Tosio

    Na Ursynowie jest dużo fajnych miejsc dla mam z dziećmi ☺ już taki spacer z zaprzyjaźnioną mamą dużo daje wiem z własnego doświadczenia.

  • Nadia

    Ale macie duzo pieknych rzeczy! <3

    • Alicja Wegner

      <3

  • Bożena Jędral

    Przeprowadzałam się niezliczoną ilość razy, mega arbuzowe spodenki i opaska :*

  • Karolka

    Uwielbiam Twoje wpisy na blogu. Za ten również szczególnie dziękuję 😊